Vorig jaar zomer kocht ik 6 rozen. Elke roos stond symbool voor 10.000 doden in Gaza. Op dat moment waren er 60.147 doden gevallen sinds 7 oktober 2023. Ik twijfelde of ik “ruim 60.000” op mijn protestbord moest schrijven of 60.147. Ik koos voor dat laatste omdat dit het voor mijn gevoel nog persoonlijker maakte omdat élk mensenleven telt.
Natuurlijk is het onmogelijk om het exacte aantal doden te weten. Men praat al over ‘directe’ doden’ in Gaza: gedood door Israëlische bombardementen, beschietingen en ander geweld en ‘indirecte doden’ die het gevolg zijn van onder meer ondervoeding, onderkoeling, gebrek aan essentiële zorg en andere ontberingen waaraan de opgesloten bevolking tot de dag van vandaag wordt blootgesteld.
Vandaag kocht ik tot mijn spijt 7 rozen, omdat er officieel al meer dan 71.654 Palestijnen zijn gedood. De bloemist vroeg of het voor een uitvaart was? Ik zei: “nee.” Ik dacht even na en zei toen: “nou, eigenlijk wél. De zeven rozen staan symbool voor de ruim 71 duizend doden in Gaza”. Ze zei: “is het echt al zoveel? Je hoort er bijna niets meer over hè?” Ik dacht even: ‘in welke bubbel zit jij?’ maar zei: “dat misschien niet maar Netanyahu gaat maar door en zondag 8 november is er om 13:00 uur weer een rode lijn in Amsterdam.”
Er staat écht iemand uit Gaza voor mij
Aangekomen bij het wekelijkse protest op Station Zaandam, legde ik de bloemen en het protestbord neer. Niet veel later liep er een man voorbij al onze protestborden die op de grond lagen en bleef vlak voor mij stilstaan. Ik kreeg het gevoel dat hij wilde praten. Ik stapte op hem af (wat ik normaal nooit doe) en vroeg: gaat u zondag ook naar de Rode Lijn? “The Red Line?” Oh, hij sprak geen Nederlands. Ja, daar ging hij ook naartoe. Hij vertelde dat hij 1 jaar en 2 maanden geleden uit Gaza hiernaartoe was gekomen. Ik dacht: holy shit, er staat écht iemand uit Gaza voor mij. Hij zei daarna meteen dat hij zijn zoon was verloren… Die zin beukte er flink in.
Wat te zeggen? Ik vroeg hoe oud zijn zoon was? Hij antwoordde: “twaalf jaar en negen maanden. Meteen pakte hij zijn telefoon en zocht naar foto’s. Ik maakte inwendig een schietgebedje dat het geen foto’s waren van zijn overleden zoon onder het puin.
Tot mijn opluchting liet hij foto’s zien van zijn zoon met prachtige ogen. Ik zei: “You must be very proud of your son”. Dat was hij. Ik vroeg of zijn zoon nog broertjes of zusjes had? Ja. Zijn die ook hier? Nee, één kind zat in Egypte en waar de andere twee kinderen zaten kon ik niet goed verstaan. Ze waren gewond en hij was zelf ook gewond geweest en liet zijn hand zien. Ik vroeg of zijn kinderen ook hiernaartoe zouden komen maar dat wist hij niet. Ik vroeg of hij hier in Zaandam woonde en zijn antwoord was: tijdelijk. Ik zei dat ik mij niet voor kon stellen hoe zwaar dit allemaal voor hem moest zijn. Hij zei dat hij de Zaankanters4Palestina groep kende en het erg waardeerde wat wij doen.
Mand met rode sjaals
Er stond ook een prachtige mand met rozen en zelfgemaakte rode sjaals, die mensen konden kopen. Ze mochten zelf weten welk bedrag ze doneerde voor het rode kruis. De man kocht een sjaal en ik wilde eigenlijk zeggen: “geef die man een sjaal, hij heeft zijn zoon verloren” maar dat was misschien ook gek om te zeggen.
Anja, die de sjaals had gemaakt en verkocht zei ook dat hij goed engels sprak en toen vertelde hij, dat hij journalist en schrijver is. Hij vertelde hoe hij heette en liet op mijn telefoon een paar van zijn geschreven stukken zien. Hij schrijft voor De Correspondent. Hij vroeg of ik dat met de groep zou willen delen en wilde ook weten sinds wanneer ik iets voor Gaza doe. “Dat was anderhalf jaar geleden,” antwoorde ik. Door al die beelden van de uitgehongerde en dode mensen in Gaza. De groep staat hier al drie jaar sinds 2023. Hij zei dat het nog veel eerder was begonnen en ik zei dat ik dat wist maar dat de meeste mensen hier in Nederland pas na oktober 2023 in actie kwamen. Toen zei hij dat hij door moest naar een ‘meeting’ in Amsterdam en nam afscheid.
In de auto naar Zaandam vroeg ik mij af wat het allemaal voor zin had dat wij daar als groep staan en nu was er iemand, die zei dat hij het héél erg waardeerde. Zijn zoon krijgt hij er niet mee terug. Zijn zoon heeft er nooit om gevraagd om “maar” twaalf jaar en negen maanden jong te worden…
KOM ALLEMAAL ZONDAG 8 NOVEMBER NAAR DE RODE LIJN IN AMSTERDAM!
2 Reacties
Een heel bijzondere ontmoeting met de Palestijnse schrijver Achmed Abu Artema en zijn zoon bij het station in Zaandam. Dank je wel Helena, Anja en alle Zaankanters voor Palestina.
Wij ontmoeten veel mensen met bijzondere verhalen tijdens de wekelijkse protestactie bij het station. Ook Palestijnen die ons bedanken omdat ze zich gesteund voelen als ze ons zien staan. Het is en blijft een oproep aan iedereen om je verantwoordelijkheid te nemen en te doen wat je kunt tegen genocide. Die oproep is natuurlijk ook gericht aan de gemeente Zaanstad. Het stadhuis grenst tenslotte pal aan het station. Maar men houdt zich stil zoals de hele Nederlandse pokitiek zich stil houdt. En dus gaan wij door…..