‘Niemand op de begraafplaats’ van Shrouq Doghmosh

Verhalen en gedichten uit Gaza

Vertaald uit het Arabisch door Djûke Poppings

Hieronder vind je enkele verhalen (fragmenten) uit het boek Niemand op de begraafplaats van Shrouq Doghmosh. Deze werden op 15 oktober 2026 door mij voorgelezen bij het stationsprotest in Zaandam.

Layla

Bij haar geboorte wist haar moeder niet welke naam ze

Haar moest geven en koos uiteindelijk iets lichtvoetigs.

Haar vader maakte er een mooie bijnaam van en dat

Werd de naam die haar familie voortaan zou gebruiken.

Toen ze ouder werd, waren de eerste letters die ze leerde

Die van haar eigen naam. Ze schreef ze overal; op de muur

van het klaslokaal, op haar schoolbank, op de wanden

thuis, op deuren, autoruiten en spiegels, zonder zich om

de gevolgen te bekommeren.

Ze werd verliefd op een jongen die haar naam in elke

boomstam kerfde en in het zand van het strand schreef.

Haar favoriete plek was het restaurant dat haar naam

Op borden, taarten en bekers ijskoffie had gezet.

En nu ligt ze op de vloer van het ziekenhuis, gewikkeld

In een wit laken, waarop in hanenpoten staat geschreven:

Identiteit onbekend.

---

Ik denk terug

(fragment)

Ik denk terug aan de soldaat die zijn hoofd uit een auto stak, ons met zijn iPhone fotografeerde en het vredesteken naar me maakte. Aan de geweren die vanachter zandduinen op ons waren gericht. Aan de gehandicapte jongen die aan zijn moeders hand trok en tegen haar schreeuwde dat hij moe was, dat hij naar huis wilde. Hij zette het op een rennen, tot een soldaat hem in gebroken Arabisch toebrulde dat hij moest blijven staan, waarna zijn moeder riep: ‘Hij is zwakzinnig, hij begrijpt het niet, hij is zwakzinnig.’

Toen de jongen niet stopte, schoot de soldaat hem door het hoofd.